മനുഷ്യൻ തെറ്റിന്റെ പ്രതിരൂപമാണെങ്കിൽ, പിന്നെ മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിക്കേണ്ട ആവശ്യകത ഇല്ലായിരുന്നു. അല്ലാഹു മനുഷ്യനെ തെറ്റിന്റെ പ്രതിരൂപമാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അല്ലാഹു അങ്ങനെയൊരു ജ്ഞാനം കൂടി നൽകിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. ആ ജ്ഞാനം മുഖേന മനുഷ്യൻ ആ തെറ്റിന്റെ അംശം തന്നിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യുകയും നന്മയുടെ അനുയായിയായി മാറുകയും ചെയ്യും.
മനുഷ്യനിൽ തെറ്റ് ചെയ്യാനുള്ള ശക്തി, ഊർജ്ജം അല്ലാഹു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അല്ലാഹു അങ്ങനെയൊരു ജ്ഞാനം കൂടി നൽകിയിട്ടുണ്ട്, അതിലൂടെ അവന് തന്നിൽ നിന്ന് തെറ്റിന്റെ ഈ കളങ്കം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ് അല്ലാഹു വിന്റെ സാമീപ്യം ലഭിച്ചവനാകാൻ കഴിയും. മലക്കുകളേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനാകാൻ കഴിയും.
നബി (സ) സ്വഹാബാക്കളോട് ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു, മനുഷ്യൻ ജനിക്കുമ്പോൾ ഒരു ശൈത്താനി ജിന്ന് അവനോടൊപ്പം ജനിക്കുന്നു. അപ്പോൾ സ്വഹാബാക്കൾ ചോദിച്ചു, യാ റസൂലല്ലാഹ്, അങ്ങയോടൊപ്പവും ശൈത്താനി ജിന്ന് ജനിച്ചിരുന്നോ? അവിടുന്ന് അരുളി, ‘അതെ, എന്നോടൊപ്പവും ജനിച്ചിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ എന്റെ സഹവാസത്തിൽ പരിശുദ്ധനായി.’
വിശുദ്ധ ഖുർആൻ സൂറ: യൂസുഫിൽ പറയുന്നു, നഫ്സെ അമ്മാറ മനുഷ്യനെക്കൊണ്ട് നിർബന്ധപൂർവ്വം തിന്മ ചെയ്യിക്കുന്നു.
ഈ നഫ്സെ അമ്മാറ, അല്ലാഹു ഒരു പരീക്ഷണമായി മനുഷ്യനിൽ വെച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. നഫ്സെ അമ്മാറ നമ്മളെക്കൊണ്ട് തെറ്റ് ചെയ്യിക്കുന്നു.
എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ ഉള്ളിൽ പാപം ചെയ്യാനുള്ള പ്രവണത ഉള്ളത്? ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും പാപത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത, ആന്തരികമായി എന്നെ പാപത്തിലേക്ക് വലിക്കുന്ന, എന്നെക്കൊണ്ട് പാപം ചെയ്യിക്കുന്ന ആ ശക്തി എന്താണ്? ആ പ്രവണതയും താല്പര്യവും എന്താണ്? ഞാൻ തൗബ (പശ്ചാത്താപം) ചെയ്യുന്നു, ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തിന് ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും പാപത്തിലേക്ക് ചായുന്നു. അപ്പോൾ എന്റെ തൗബകൾ എന്തുകൊണ്ട് സത്യസന്ധമാകുന്നില്ല?
എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ എവിടെ നിന്നാണോ തെറ്റ് പുറത്തുവരുന്നത്, ആ നെഗറ്റീവ് ശക്തി, നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ പൈശാചിക ശക്തി, അതിനെ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതാക്കുന്നതുവരെ, നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും തെറ്റിൽ നിന്ന് പിന്മാറില്ല.
അതിനെ പരിശുദ്ധമാക്കാനാണ് അല്ലാഹു കൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഖദ് അഫ്ലഹ മൻ ദക്കാഹാ. തന്റെ നഫ്സിനെ പരിശുദ്ധമാക്കിയവനാണ് ഈ വഴിയിൽ വിജയിക്കുക.
വ ഖദ് ഖാബ മൻ ദസ്സാഹാ. അത് ശരിയാക്കുന്നതിന് പകരം അതിനെ കൂടുതൽ നശിപ്പിച്ചവൻ പരാജയപ്പെട്ട് മടങ്ങും, വിജയിക്കില്ല.
ഇപ്പോഴത്തെ പ്രശ്നം എന്താണെന്നാൽ, സാധാരണ മുസ്ലിംങ്ങളോ മറ്റ് മതവിശ്വാസികളോ, ഏത് മതത്തിൽപ്പെട്ടവരായാലും, ആരാധനകൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ, ഈ ആരാധനകളുടെ രഹസ്യം എന്താണെന്ന് അവർ മറന്നുപോകുന്നു. ആരാധനകളിലൂടെ നഫ്സിനെ പരിശുദ്ധമാക്കുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ ആരാധനകൾ അപൂർണ്ണമായതിനാൽ ‘വ ഖദ് ഖാബ മൻ ദസ്സാഹാ‘ എന്നതിലേക്ക് പോയി. അതായത് അതിനെ കൂടുതൽ നശിപ്പിച്ചവൻ.
ഇനി ആരാധനകൾ ചെയ്ത് നഫ്സ് എങ്ങനെയാണ് കൂടുതൽ വഷളായത്? നമസ്കാരം എത്ര വലിയ ആരാധനയാണ് അല്ലേ? നമസ്കാരം വളരെ വലിയ ആരാധനയാണ്. എന്നാൽ വിശുദ്ധ ഖുർആൻ ഇതും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഫ വൈലുൽ ലിൽ മുസല്ലീൻ അല്ലദീന ഹും അൻ സ്വലാത്തിഹിം സാഹൂൻ, ഹും യുറാഊൻ. അത്തരം നമസ്കാരക്കാർക്ക് നാശവും തകർച്ചയുമാണ്. നമസ്കരിക്കാത്തവരെക്കുറിച്ചല്ല പറഞ്ഞത്. നമസ്കാരത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ച് അശ്രദ്ധരായ അത്തരം നമസ്കാരക്കാർക്ക് നാശവും തകർച്ചയുമാണ്. നമസ്കാരം എങ്ങനെ നിർവ്വഹിക്കണം, എന്ത് ചെയ്യണം എന്നൊന്നും അവർക്കറിയില്ല. നമസ്കാരത്തിന്റെ നിബന്ധനകൾ എന്തൊക്കെയാണ്?
ഹദീസിൽ നബി (സ) യുടെ വചനമുണ്ട്, ലാ സ്വലാത്ത ഇല്ലാ ബി ഹുദൂറിൽ ഖൽബ്. നമസ്കാരത്തിൽ നിന്റെ ഖൽബ് ഹാജരാകുന്നതുവരെ നമസ്കാരം തന്നെ ഇല്ല.
നമസ്കാരത്തിന് മൂന്ന് നിബന്ധനകളുണ്ട്. നാവ് സമ്മതിക്കണം, ശരീരം പ്രവർത്തിക്കണം, ഖൽബ് തസ്ദീഖ് ചെയ്യണം. കാരണം ഇസ്ലാമിന്റെ ആദ്യത്തെ സ്തംഭം തന്നെ ഇതാണ്, ഇഖ്റാറും ബിൽ ലിസാൻ വ തസ്ദീഖും ബിൽ ഖൽബ്. അതായത് നാവ് സമ്മതിക്കുകയും ഖൽബ് ആ കലിമയെ ശരിവെക്കുകയും ചെയ്യുക.
കാഫിറുകളുടെ നാവ് സമ്മതിക്കില്ല, ഫാസിഖുകളുടെ ശരീരം പ്രവർത്തിക്കില്ല, മുനാഫിഖുകളുടെ ഖൽബ് തസ്ദീഖ് ചെയ്യില്ല. നീ സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു, നീ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു, പക്ഷേ നിന്റെ ഖൽബ് മുനാഫിഖ് ആയിരുന്നില്ലേ? ഖൽബിൽ പ്രകാശം ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ നമസ്കാരം നിർവ്വഹിച്ചു. ആ നമസ്കാരം കൊണ്ട് അഹങ്കാരം വന്നു. പിന്നെ നോമ്പും നോറ്റു. നോമ്പ് നോൽക്കാത്തവനെ വളരെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. താടി ഇല്ലാത്തവനെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. ആരെങ്കിലും നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും പാടുന്നതും കണ്ടാൽ പറയും, നോക്കൂ ഇവർ ഹറാമിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്, നരകത്തിലെ നായ്ക്കളാണ്. അഹങ്കാരം വന്നില്ലേ?
നമസ്കാരങ്ങളിലൂടെ, ആരാധനകളിലൂടെ, അപൂർണ്ണമായ ആരാധനയിലൂടെ, അവർ ‘വ ഖദ് ഖാബ മൻ ദസ്സാഹാ’, തങ്ങളുടെ നഫ്സിനെ കൂടുതൽ നശിപ്പിച്ചു.
മനുഷ്യൻ തെറ്റുകളുടെ ഒരു രൂപം തന്നെയാണ്, പക്ഷേ അല്ലാഹു ആ തെറ്റ് മായ്ക്കാനുള്ള വഴിയും പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് കലിമ തയ്യിബ് എന്ന് പറയുന്നത്. അതായത് പരിശുദ്ധ കലിമ. അല്ലാഹുവിന്റെ എല്ലാ പേരും പരിശുദ്ധമാണ്. കലിമയെ മാത്രം എന്തിനാണ് കലിമ തയ്യിബ് എന്ന് പറയുന്നത്? കാരണം ഈ കലിമയിലൂടെ നീ നിന്റെ ഹൃദയം ശുദ്ധിയാക്കുമല്ലോ.
ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് അല്ലാഹു അല്ലാത്തതിനെ പുറത്താക്കും. ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ് ഹൂ, ഈ സർബ് അടിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? നിന്റെ ഉള്ളിൽ പിശാച് കയറിക്കൂടിയിട്ടുണ്ട്. നീ ആരുടെയെങ്കിലും മേൽ ചൂടുവെള്ളം ഒഴിച്ചാൽ അവൻ ഓടിപ്പോകില്ലേ. ശൈത്താനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ കലിമ ചൂടുവെള്ളം പോലെയാണ്. ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ് ഹൂ, സർബ് അടിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കൂ. പിന്നിൽ നിന്ന് മുർഷിദിന്റെ നോട്ടം ഉണ്ടാകും, ശൈത്താൻ ഓടിപ്പോകും.
മനുഷ്യൻ തെറ്റുകളുടെ രൂപമാണ്. പക്ഷേ അത് ബാത്വിനി ജ്ഞാനത്തിലൂടെ അവൻ സ്വയം ശുദ്ധിയാക്കുന്നത് വരെ മാത്രമാണ്. ഏത് ദിവസമാണോ ആ തെറ്റുള്ള കാര്യം അവൻ ശുദ്ധിയാക്കിയത്, അന്ന് അവൻ മലക്കുകളെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനായ അശ്റഫുൽ മഖ്ലൂഖാത്ത് ആകും. ആ തെറ്റ് ആദം നബിയിൽ നിന്നും സംഭവിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ ബാത്വിനി ഇൽമ് കാരണം അല്ലാഹു മലക്കുകളോട് ആദമിന് സുജൂദ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു.
മലക്കുകൾ സുജൂദ് ചെയ്ത അതേ ആദമിന്റെ മക്കൾ തന്നെയല്ലേ നാമും. വരൂ, ഞങ്ങൾക്കും സുജൂദ് ചെയ്യൂ. അവർ പറയുകയാണ്, നിങ്ങൾക്ക് എന്തിന് സുജൂദ് ചെയ്യണം എന്ന്? അപ്പോൾ നമ്മൾ പറയും, ആദമിന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന അതേ ജ്ഞാനം ഞങ്ങളുടെ പക്കലുമുണ്ടല്ലോ. അവർക്ക് ജ്ഞാനം ഉണ്ടായിരുന്നു, അത് ഞങ്ങൾക്കുമുണ്ട്.
ഈ ബാത്വിനി ജ്ഞാനം എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായാൽ, അന്ന് നിങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ മാറും. ചച്ചാ ഗാലിബ് പറഞ്ഞിരുന്നു, ‘മലക്കുകളെക്കാൾ നല്ലതാണ് മനുഷ്യനാകുന്നത്, പക്ഷേ അധ്വാനം ആവശ്യമാണ്’ എന്ന്. ഇന്നത്തെ മനുഷ്യന് ഇതിൽ അധ്വാനിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. നഫ്സിനെ ശുദ്ധിയാക്കേണ്ടതുണ്ടല്ലോ.
